Grappig hoe kinderen soms jaren later, als ze zelf volwassen zijn, de waarde van het werk van hun ouders inzien.

Zo ook bij mij.

Mijn vader (fotograaf) heeft me tijdens mijn pubertijd vaak geprobeerd de foto’s van zijn reizen te laten zien. Ik had er het geduld niet voor. Ja, mooi hoor, die foto’s, maar ach, ‘het zijn maar foto’s’. Vond het wel vanzelfsprekend dat hij die plaatjes zo wist te schieten. Dat was toch immers zijn werk?

Totdat ik bij een fotoboekenbedrijf ging werken. Ik zocht foto’s om een fotoboek mee te maken (om mee te oefenen), en vroeg mijn vader wat van zijn werk toe te sturen. Wat hij me toezond deed me bijna huilen. Nooit geweten dat hij zo’n mooie foto’s maakte. Ineens gingen zijn reizen voor me leven. Wilde ik ook weer weg en de wijde wereld in trekken.

De cirkel is rond: vader maakte de foto’s, dochter doet er iets mee. Dit is wat het is geworden:

Ik kan iedereen aanraden een fotoboek van of voor zijn ouders te maken, dankbaarder werk is er bijna niet. De reden van dit boek was zijn 70e verjaardag.

De foto’s zijn geen ‘perfecte plaatjes’, het zijn digitale foto’s van analoge foto’s en ik heb ze bijgesneden of bijgewerkt, maar ik wist zeker dat mijn vader het met deze keuze eens zou zijn. Het leven is niet recht of perfect. Dit illustreert op die manier des te meer hoe en waarom dit boek tot stand is gekomen.

De originele coverfoto (A3). Gedigitaliseerd door er een foto van te maken.

Ik wens iedereen deze ervaring toe. En weet nu ook weer waarom ik voor dit fotoboekenmerk werk. Reacties zijn natuurlijk welkom hieronder!

Femke, een trots redactielid van albelli

Bekijk ook het boek dat Gui voor zijn vader’s 65e verjaardag maakte.

Reacties